People, they make me sick!

En yakın arkadaşınız dediğiniz insan, erkek arkadaşınız ya da daha fazlası..
Bütün bu insanlar aşırı ego yüklenmesine mi tabi olmuş nedir, anlamıyorum! İki kişinin ve ya daha fazlasının dahil olduğu ilişkilerde illa ki hep bir bok çıkıyor. Çıkıyor arkadaş yani. Bütün zevkleriniz, hobileriniz aynı olsun hatta isterseniz ruh ikizim dediğiniz insanla bir şeyler paylaşıyor olun fark etmez. İşin içine bir noktadan sonra yalan, kıskançlık, ego bir şekilde giriyor. Ve bu benim artık canımı sıkmaya başladı. Ciddi anlamda.
İlişki dediğin şey fedakarlık bazlıdır. Bu yüzden birileri için kendimden bir şeyleri feda etmek değildi bana koyan hiçbir zaman. Sadece karşılığını alamamaktı. Karşılık da vermesin hadi eyvallah ama değer bilsin arkadaş. Arkanı döndüğünde taklalar atıp, yüzüne baktığında bel ağrısından yataklara düşmesin. Yalanlar olmasın, düşüncesizlikler falan. Yemin ediyorum boku çıktı bu işlerin. İnsan ilişkilerinden soğudum ya. Hep söylerim dünyaya salyangoz olarak gelmek varmış. Ne bu böyle vefasızlıktan, kıskançlıktan falan çektiğim?
Ben ki ne kimseyi umursayan, ne problemleri ipleyen insanımdır ama şu noktaya getirildim yani.

Neyse sonuç olarak çıkın hayatımdan insanlar. Ben her gün ışığa gelip beni rahatsız eden yeşil böceklerimle bile daha mutluyum sizle olduğumdan.
Ya da beni İstanbul'un 53 derecesinde salonda mahsur bırakan garip iğneli, uçan canlılarla. O kadar ki kötüsünüz yani hesap edin. Gerisi de bik bik bik.